Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων δεν είναι μόνο μια ημέρα για ευχές, φωτογραφίες και όμορφα λόγια.
Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να μετατρέψουν την αγάπη για τα ζώα σε πράξη.
Μία από αυτές τις δράσεις είναι το Penny Marathon, μια διοργάνωση που γεννήθηκε με σκοπό να στρέψει την προσοχή στα αδέσποτα, στα εγκαταλελειμμένα και στα κακοποιημένα ζώα και να στηρίξει έμπρακτα όσους αγωνίζονται καθημερινά για αυτά.
Φέτος, την 4η Οκτωβρίου, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας των Ζώων, το Penny Marathon πραγματοποιήθηκε και στην Αθήνα, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, αλλά και στην Καλαμπάκα, όπου η δράση έχει πλέον γίνει θεσμός.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας περπάτησαν και έτρεξαν, πολλοί μαζί με τα σκυλιά τους, στέλνοντας ένα μήνυμα που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο:
κανένα ζώο δεν πρέπει να θεωρείται ανεπιθύμητο, αναλώσιμο ή χωρίς αξία.
Για μένα όμως το Penny Marathon έχει και μια πολύ προσωπική σημασία.
Πέρσι συμμετείχα κι εγώ μαζί με φίλες μου και τα σκυλιά μας.
Ήταν μια όμορφη ημέρα. Μια από εκείνες τις στιγμές όπου άνθρωποι και ζώα βρίσκονται μαζί χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει κανείς γιατί. Όλοι όσοι βρίσκονται εκεί γνωρίζουν ήδη.
Γνωρίζουν τι σημαίνει να αγαπάς ένα ζώο.
Να ανησυχείς όταν αρρωσταίνει.
Να το περιμένεις να γίνει καλά.
Να αλλάζεις το πρόγραμμά σου γι’ αυτό.
Να γελάς με τις συνήθειές του.
Να αναγνωρίζεις κάθε βλέμμα και κάθε κίνησή του.
Και να μην μπορείς κάποια στιγμή να φανταστείς το σπίτι σου χωρίς εκείνο.
Μαζί μας ήταν και η Ρίτα.
Η μαύρη σκυλίτσα με το λευκό φουλάρι, που κοιτούσε τον φακό με εκείνο το ήρεμο, γλυκό βλέμμα που σήμερα έχει μείνει στη φωτογραφία.
Λίγο αργότερα, την 1η Οκτωβρίου 2025, τη χάσαμε από δηλητηρίαση.
Και ξαφνικά όλες οι λέξεις που χρησιμοποιούμε όταν μιλάμε για την προστασία των ζώων απέκτησαν άλλο βάρος.
Γιατί όταν ακούμε τη φράση «δηλητηριάστηκε ένας σκύλος», υπάρχει ο κίνδυνος να τη διαβάσουμε σαν ακόμη μία είδηση.
Όμως πίσω από αυτή τη φράση υπάρχει πάντα μια ζωή.
Υπάρχει ένα όνομα.
Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν αυτό το ζώο.
Υπάρχει μια θέση στο σπίτι που μένει άδεια.
Ένα μπολ.
Ένα λουρί.
Μια αγαπημένη γωνιά.
Μια συνήθεια που περιμένεις ασυναίσθητα να επαναληφθεί και δεν επαναλαμβάνεται ποτέ.
Για εμάς, αυτή η ζωή είχε όνομα.
Ήταν η Ρίτα.
Και γι’ αυτό δράσεις όπως το Penny Marathon δεν είναι απλώς όμορφες εκδηλώσεις.
Είναι απαραίτητες.
Γιατί θυμίζουν ότι η φιλοζωία δεν είναι συναίσθημα μόνο όταν έχουμε απέναντί μας ένα χαριτωμένο κουτάβι.
Είναι στάση ζωής.
Είναι να στειρώνεις ένα αδέσποτο ώστε να μη γεννηθούν άλλα ζώα σε έναν δρόμο όπου δεν θα μπορέσουν να επιβιώσουν.
Είναι να βοηθάς ένα τραυματισμένο ζώο.
Να αφήνεις νερό μέσα στον καύσωνα.
Να μη γυρίζεις το κεφάλι όταν βλέπεις κακοποίηση.
Να μην εγκαταλείπεις το ζώο σου όταν μεγαλώσει ή αρρωστήσει.
Και είναι να καταλαβαίνεις ότι η δηλητηρίαση ενός ζώου δεν αποτελεί «λύση», ούτε μια ασήμαντη πράξη.
Είναι η αφαίρεση μιας ζωής.
Ίσως γι’ αυτό η φετινή Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων έχει για μένα και μια διαφορετική σκιά.
Θυμίζει τη χαρά εκείνης της ημέρας που περπατήσαμε μαζί με τα σκυλιά μας.
Αλλά θυμίζει και τη Ρίτα.
Και κάπως έτσι η μνήμη ενός ζώου μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από λύπη.
Μπορεί να γίνει λόγος να μιλήσουμε.
Να ενημερώσουμε.
Να βοηθήσουμε.
Να προστατεύσουμε το επόμενο ζώο που θα βρεθεί στον δρόμο μας.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που συνέβη στη Ρίτα.
Μπορούμε όμως να μην αφήσουμε τη ζωή της να μετατραπεί απλώς σε μια ημερομηνία.
Γιατί εκείνη η φωτογραφία με το λευκό φουλάρι δεν δείχνει «ένα σκυλί».
Δείχνει τη Ρίτα μας.
Ένα ζώο που έζησε, αγαπήθηκε και άφησε πίσω του ανθρώπους που εξακολουθούν να τη θυμούνται.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό νόημα της φιλοζωίας:
να καταλαβαίνουμε ότι κάθε ζωή είναι μοναδική, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω της τη βλέπει απλώς ως «ένα ζώο».
Για τη Ρίτα μας.
1 Οκτωβρίου 2025.
Πάντα στην καρδιά μας.
